Het bank-gevoel...déjà vu

Gepubliceerd op: 16-02-2017

Het eigen gelijk van bankiers; in het voorjaar van 2015 heeft Nederland zich druk gemaakt om salarissen. Niet dat het direct ging om prijscompensatie of zo. Nee, het ging om het eigen gelijk.

Het bank-gevoel...déjà vu

Het eigen gelijk van bankdirecteuren. Directeuren van instellingen die “ervoor zorgen dan de economie blijft draaien”,  zegt de één. Directeuren die ervoor “gezorgd hebben dat de economie in een ravijn is gestort”, zegt de ander.

En de directeuren zelf? Die zijn ervan overtuigd het beste voor te hebben met de bank en zichzelf. En waarschijnlijk ook wel met de klanten. Wat overigens het doel en het nut van een bank is.

Het punt is dat zij lijken het goed te doen. Ze krijgen minder salaris, dan waar zij contractueel recht op hebben. En toch valt iedereen over hen heen. Hun klanten en ook hun personeel. De beeldvorming is dus anders.

Misschien zijn de feiten anders. Misschien is er wel heel erg fout gecommuniceerd.

En die beeldvorming, dat is wat mij bezighoudt. Wat is eigenlijk de beeldvorming over de bouw?

Het eigen gelijk van bouwers

Bouwers doen het ook goed. Bouwers maken mooie projecten die voor minstens 50 jaar hun waarde behouden. Bouwers denken mee met klanten over de manier waarop zij willen werken, wonen en recreëren.

Bouwers zorgen ervoor dat processen zo efficiënt mogelijk lopen. Leveranciers en onderaannemers worden vroegtijdig in het bouwproces betrokken. Als het mogelijk is denken ook de eindgebruikers nog mee.

Alles is erop gericht om de klant zoveel mogelijk te verwennen. En natuurlijk wil de klant daar dan best een reële prijs voor geven. Een prijs waardoor er een goed belegde boterham wordt verdiend. Helemaal terecht. Bouwers dienen immers zelf ook hun verplichtingen aan personeel, onderaannemers en leveranciers op tijd te voldoen.

Bouwers hebben echter ook geld nodig om nieuwe ideeën te laten rijpen, door te ontwikkelen, te investeren in nieuwe productiemethodes, prototypes te bouwen, marktonderzoek te doen, om maar eens wat te noemen.

Dat is toch heel normaal.

 

Auteur: Gert Koutstaal

 

UA-92796836-1